اسناد پاناما؛ هرجا سخن از فساد است نام ایران و روسیه می درخشد!

اسناد پاناما چیست

این اسناد افشا شده در ارتباط با فعالیت ۴۰ سال اخیر شرکت موساک فونسکا (Mossack Fonseca) است که در این مدت به مشتری‌های خود برای پولشویی و فرار مالیاتی از طریق ۲۱۴ هزار مؤسسه در دنیا کمک می‌کرده است. این اسناد شامل اطلاعاتی دقیق در مورد چهره‌های سیاسی فعلی و سابق و برخی شخصیت‌های شناخته شده از جمله ورزشی و تلاش‌های آن‌ها برای مخفی نگاه داشتن دارایی‌ها یا پولشویی است.

جهان در شوک افشاگری اخیر از صدها پرونده پولشویی و فرار مالیاتی است. با افشای اوراق پاناما، بسیاری از دولت‌های جهان روز دوشنبه (۴ آوریل/ ۱۶ فروردین) فوراً خبر دادند که تحقیقات دربارهٔ تخلفات مالی احتمالی سیاستمداران، چهره‌ها و افراد ثروتمند کشورهای خود را آغاز کرده‌اند. با این‌همه بخشی از کشورهای جهان نیز واکنش منفی به گزارش‌های منتشر شده نشان داده‌اند. سخنگوی ولادیمیر پوتین هدف از انتشار اسناد پاناما را تقویت «پوتین‌هراسی» در جهان خوانده است. کاخ کرملین اعلام کرد که اسناد منتشر شده شامل هیچ‌چیز قطعی و جدیدی نمی‌شود.

اسناد پاناما اشاره به مجموعه‌ای از ۱۱٫۵ میلیون اسناد محرمانه از دفتر وکالت موساک فونسکااست که توسط منبعی ناشناس به روزنامه آلمانی‌زبان زوددویچه تسایتونگ رسیده که شامل ۲۱۴۰۰۰ صفحه سند در ارتباط باپولشویی و فرار مالیاتی است. این اسناد حاوی نام شرکت‌ها و هویت اصلی مالکین و مدیران تراست‌ها است. این اسناد نشان می‌دهد که چگونه این شرکت به مشتریان خود کمک می‌کرده که پولشویی کنند، تحریم‌ها را دور بزنند و مالیات نپردازند.از مجموع این ۱۱٫۵ میلیون سند، حدود ۴٫۸ میلیون مورد از آنها را ایمیل، ۳ میلیون مورد را اسنادی با فرمت پایگاه‌های داده، ۲ میلیون مورد را پی دی اف یک میلیون مورد را عکس، ۳۲۰ هزار مورد را متن تشکیل می‌دهد.از این افشاگری به عنوان افشای بزرگترین فساد مالی سیاستمداران جهان یاد شده است.

روسیه، چین و ایران در اسناد پاناما

نام افراد ثروتمند و دولتهای مختلف جهان در اسناد پاناما فراوان است. چین روسیه و ایران و حتی افراد سرشناسی چون نخست وزیر ایسلند که استعفا داده است، در پولشویی و فرار مالیاتی مشخص شد که بنام احمدی نژاد چند شرکت نفتی در این اسناد وجود دارد! این شرکتهای نفتی که صاحب آن محمود احمدی نژاد است برای دور زدن تحریمهای هسته ای ایجاد شده اند. همین اسناد می تواند از ارتباط محمود احمدی نژاد با شبکه های مافیایی پولشویی پرده بردارد.

همچنین نام چند نفر از دوستان نزدیک ولادمیر پوتین در این اسناد است که افشای آن پرده از میلیونها دلار پولشویی و انتقال پنهان پول برداشته است. چندین شرکت وابسته به دوستان ولادمیر پوتین در این ماجرا دست داشته اند.

واکنش روسیه  نسبت به این پرونده ها بسیار منفی بوده است و نشان می دهد که روسیه کاملا در جریان این پولشئییها بوده و چیز جدیدی برای آنها نیست!

اما دولت کمونیست چین در واکنشی جالب مطالب مربوط به اسناد پاناما و افشای ثروت رهبران چین که در این اسناد  پولشویی آمده است را فیلتر کرده اند و اینترنت شهروندان چینی صفحات مربوط به اسناد پاناما را پنهان کرده است.

چرا مهم است ؟

در کشورهای قانونمند جهان کوچکترین فرار مالیاتی می تواند به سالها زندان منجر شود .  اما پاناما با قوانین آسان خود به بهشت مالیاتی ثروتمندان بدل گشته است و بدون نگرانی از مالیات ، ثروتهای افراد زورمدار جهان و دولتهای فاسد و جنایتکاری مانند روسیه ، چین ، ایران و عربستان پولهای هنگفتی را به این کشور منتقل نموده اند. سری بودن رد و بدل شدن پول باعث می شود که معاملات کثیف و پولشویی بیشماری در این فرآیندها انجام شده باشد. اما در اکثر موارد براحتی نمی توان به مدارک دسترسی داشت و اثبات جرم بسیار مشکل است.

اکثر رهبران و ثروتمندان با بی اهمیت دادن این اسناد وا نمود کرده اند که هیچ جرمی مرتکب نشده اند و کارهایشان کاملا قانونی بوده است و قانون را دور زده اند ولی نقض نکرده اند. هرچند  نخست وزیر ایسلند استعفا داد تا فشار افکار عمومی را از خود کاهش دهد.

حال باید دید که وقتی یک فرار کوچک مالیاتی سالها زندان در پی دارد ، آیا این افراد را می توان دادگاهی کرد یانه؟

سهم کشورهای چپگرا و کمونیستی

رهبران کشورها ی چپگرا و کمونیستی همواره از عدالت و برابری دم می زنند ، این دروغی بیش نبوده است . از آغاز تشکیل شوروی کمونیستی تا به امروز فاسد ترین حکومتهای جهان همانهایی بوده اند که شعار عدالت و برابری و خدمت به خلق می داده اند. هرچه شعارها زیباتر فسادشان هم بیشتر! ایران ، زیمباوه ، سوریه ، کره شمالی نمونه هایی از کشورهای فلاکت زده دنیا هستند که رهبران فاسدشان در کاخ زندگی می کنند و مردمشان در کوخ.  این حکومتها هیچ ارزشی برای مردم  بیچاره قائل نیستند و جالب است که معمولا مردم هم امید دارند تکه نانی از این حکومتهای دزد و جنایتکار بدست آورند!

سهم حکومتهای چپگرا در پرونده های پاناما شگفت انگیز است، بطوریکه هرچند این کشورها معمولا پولی در چنته ندارند ولی سهم بالایی در پرونده های پاناما دارند!

سخن آخر : جهان فهمید و ما نفهمیدیم

میلیاردها دلار در ایران به یغما رفته است. دوست و دشمن در داخل و خارج اسنادی را رو کرده اند که نشان دهنده فساد و تبانی دولتمردانی مانند ایران و روسیه است اما از کسی بخاری بلند نمی شود! با این همه اسناد که از روز روشن تر است ، چگونه هنوز بسیاری از شهروندان ایرانی و روسی به این حکومتهای فاسد امید دارند؟ چگونه است که بسیاری از شهروندان ایرانی غافل از اینکه دست خامنه ای در جیبشان است ، حامی پر و پا قرص حکومتند و این دزدان سر گردنه را مبارزان با استکبار جهانی می دانند. حال این استکبار جهانی چیست و مبارزه با آن چه صیغه ای هست، کسی نمی داند! تنها چیزی که آشکار است میلیونها ایرانی بیچاره شدند تا بگویند با استکبار جهانی مبارزه می کنند. چیزی که مفهوم آنرا هم نمی دانند!

کنکاشی پیرامونِ اَخلاقِ انسانی و زَمینی

چه نیازی به خوب بودن است؟

دوستی پرسید: اگر اخلاقیات از دین نیامده و بهشت و جهنمی نیست چرا باید خوب بمانیم؟ چه دلیلی دارد افراد به بدترین جنایات دست نزنند؟ نگارنده می داند که این پرسش خیلی از دوستان دیندار حتی بی دین هم می باشد، برای همین تلاش کرده تا بطور خلاصه پاسخی دهد.

نخست اینکه سابقه ی اخلاق بیش از ادیان است، اگر پیش از آمدن ادیان ما اخلاق نداشتیم که باید نسل بشر منقرض می شد، حیوانات هم در حد خود اخلاقیات دارند؛ بیشتر کارهای بد و غیراخلاقی سود کوتاه مدت دارند و زیان بلند مدت و کارهای اخلاقی بیشتر در کوتاه مدت سودی ندارند و حتی ممکن است زیان داشته باشند اما در بلند مدت برای خود فرد و جامعه سودزا است.

یک نمونه عینی مثال می زنم: قوانین راهنمایی رانندگی را یک نمونه کار اخلاقی در نظر بگیریم که حتی دین درباره آنها سخنی نگفته است، در کوتاه مدت تخلف از آنها سودزا است، اینکه سبقت غیرمجاز بگیریم، از خیابان خارج از خط عابر پیاده رد شویم، چراغ قرمز را رعایت نکنیم و…! سود کوتاه مدت آن هم تنها تا زمانی است که ما تنها فرد یا از معدود افرادی باشیم که این تخلف را بکنیم ولی وقتی این کار غیراخلاقی تبدیل به عادت اجتماعی شد، اختلال در رفت و آمد معضل همه می شود و هر فردی حتی من نیز سود کوتاه مدت خود را از دست می دهم.

چون فرد دیگری هم از مسیر دیگر، چهارراه چراغ قرمز را عبور می کند یا دیگری جلوی من سبقت غیرمجاز می کند و ترافیک خیابان را دچار مختل می کند و زمان مسافرت من را افزایش می دهد. دروغ گفتن، دزدی، کشتار یا هر کار غیراخلاقی دیگر را می توانید در همین الگو ببینید. من اگر سر شما را یک ریال کلاه بگذارم و تنها فردی باشم که مرتکب این خلاف شوم سود برده ام، اما با تکرار آن و همه گیر شدن آن (نمونه ایران) من در دراز مدت بیش از آنکه کلاهبرداری کنم کلاهم برداشته می شود. پس در دراز مدت زیان بیشتری می کنم.

تجربه کشورهای پیشرفته از آشوب و بی قانونی تا جوامع مدرن کنونی

در جوامع مدرن مردم رفته رفته همین معضلاتی که ما در جامعه امروز ایران گریبان گیر آن هستیم را داشته اند و به اوج آشوب هم رسیده اند و آخر نشسته اند و با هم قوانین انسانی تری را گذاشه اند و مردم فهمیدند که باید بیشتر حقوق هم را رعایت کنند چرا که اگر نکنند دست بالای دست بسیار است. باز می گردم به سخن آغازین کشتن همنوع، تجاوز به مال و ناموس دیگری پیش از ده فرمان موسی هم کاری ناپسند بوده است. ادیان نقش قانون گذار سنتی و انسانی را بازی کرده اند.

آفرینش خدا و روز قیامت نتیجه ناتوانی فکر انسان ها

قوانین نانوشته و انسانی از دیدگاه “آن زمان” را کنار هم چیده اند و نظم داده اند و ضمانت اجرایی آن را برای مردمان چند هزار سال پیش که مسلمن کم فرهنگ تر بوده اند “لولو خورخوره ای” بنام خدا و پاداش و جزا را بهشت و جهنم نام نهادند. یک مادر کودکش را از “لولو” می ترسند، چرا؟ می خواهد کودک برای نمونه در تاریکی شب به حیاط خانه نرود که زمین بخورد یا اینکه دروغ نگوید و … همین کار را ادیان کرده اند. اما تقدس ادیان خود رفته رفته بزرگترین عامل بازدارنده ی اخلاق شد.

بیداری غرب پیامد اجرای قوانین ضد انسانی

قوانین سنگسار، شلاق، اعدام، بد دانستن همجنس گرایان (که یک طبیعت زاده شده با آنهاست) حکم های تکفیر، آتش زدن زنان به نام ساحره ، مبارزه با دانش و هزاران خرافات دیگر در قرون وسطا به جایی و آشوبی رساند که اروپاییان از خواب غفلت بیدار شدند و فهمیند دین و اخلاقیات دیکته شده ی آن مقدس نیست و خیلی جای هایش حتی ضد اخلاق است.

قوانین انسانی و زمینی، و نه مقدس و آسمانی

برای همین جای آن را با قوانین و قانونگذار جایگزین کردند و رفته رفته هم آنرا بهبود بخشیده اند و چون مقدس نمی دانند و آنرا امری کاملا انسانی می شناسند، همیشه در پی یافتن نقاط ضعف آن و بهبود آن و همچنین آموزش آن به جامعه خود هستند و اخلاق را سکولاریزه کردند یا حتی بهتر بگویم جایگاه اخلاق را که زمینی بود و در هزاره ی پیامبران به آسمان و امر قدسی رفته بود بار دیگر به زمین باز گرداندند.

برای رد دینی بودن اخلاق نمونه های دیگری هم هست؛ با اینکه از آخرین دین ابراهیمی ۱۵۰۰ سال می گذرد و از نخستین آن حدود ۳۵۰۰ سال ادیان نتنها میزان کشتار، تجاوز، دروغ، دزدی را کم نکردند بلکه با دادن اجازه تفسیر به رای (فتوا در اسلام و آتوریته در مسیحیت) و قانونی کردن خیلی از ضد اخلاق ها در پوشش دین بر بی اخلاقی هم افزوده اند. (نمونه های آن در جامعه ما و دیگر کشورها کم نیست)

دین داران واقعی کجایند تا منشاء اخلاق و انسانیت باشند؟

توجیه مدافعین اخلاق دینی هم معمولا این است که اینها دیندار واقعی نیستند که مغلطه ی معروف “اسکاتلندی واقعی” است که جای آن مسیحی، زرتشتی، مسلمان، بودایی، یهودی یا هر نام دیگر می خواهید بگذارید، که ارزش منطقی ندارد. توجیه دومی هم هست که ذات بشر بد است که آنهم تنها توجیه است، چراکه با دانش و ارزش های اخلاقی امروز خود کتاب این فرستادگان خدای خیالی دچار نقص فراوان است.

برای نمونه خدا نمی دانسته که همجنس گرایان با این ویژگی زاده می شوند! پس این بندگان بی گناهش را یا اینگونه نیافریند یا اگر اینگونه آفریده آنها را محکوم به عذاب نکند! این گفتمان طولانی است، اما تلاش شد در یک متن خلاصه افشره ی آن در اختیار شما بزرگواران قرار گیرد.

مقایسه حکومت شاه با رژیم آخوندی

سریالهایی در تلویزیون با هدف تخریب شاه

امروزه صدا و سیمای کم بیننده ایران که با بیش از ۴۰۰۰۰ کارمند توان رقابت با شبکه های ۴۰ نفری ماهواره را هم ندارد، با تولید سریالهای میلیاردی مثلا تاریخی ، سعی در تخریب چهره های تاریخی و خاندان پهلوی را دارد. اما چرا پس از ۳۷ سال ، ناگهان صداو سیما به تخریب موذیانه شاه می پردازد؟  این دستگاه پر هزینه و انگل بودجه کشور که پایین ترین تعداد تماشاگر را دارد و تنها دو برنامه ۹۰ و خندوانه اش دارای تماشاگر در خور است و بقول خود کارمندان سیما : « تعداد بیننده های برخی برنامه های سیما از تعداد سازندگان آن برنامه کمتر است » ، با روشی کاملا موذیانه سعی دارد استناد تاریخی خود را حفظ کند. منبع صدا و سیما استنادات یکطرفه ایست که تنها بدیها را دیده اند و نوشته اند. اما چرا؟

چرا با وجود این همه تخریب در طول ۳۷ سال هنوز مردم ایران به شاه علاقه دارند و با شوخی هم که شده او را ” خدا بیامرز ” می نامند؟

نگارنده با اینکه مخالف سامانه حکومت شاهنشاهی است و بارها بر اینکه با روشهای خودکامه نمی توان ثبات سیاسی بدست آورد ، تاکید نموده است ، وظیفه خود دانست که درباره این شیطنت رژیم فریبکار اسلامی هم بنویسد. هر چند که نگاشتن درباره خوبیها و بدیهای پهلویها باعث فحاشی طرفداران و مخالفان آنها به نگارنده و  وبسایت فضول محله خواهد شد ولی آنچه از ما بیش از اینها مهم است ، باز داشتن نسل نو از فریب ملا را خوردن و تکرار تاریخ و شکستی دوباره است. گزارش ناقص تاریخ بصورتی که خوبیها را گزارش نکنند و فقط جنبه های منفی چهره خاکستری و چند بعدی شاه را نشان دهند ، خود شیطنتی بزرگ و نوعی تحریف است.

چیزهای  خوب غیر قابل انکار درباره شاه

محمد رضا شاه پهلوی چهره ای خاکستری بود ؛ خوبیها و بدیهایی داشت. اما کسی نمی تواند میهن دوستی و علاقه اش را به آب و خاک ایران انکار کند. دقیقا چیزی که خمینی خودش شخصا انکار می کرد و به بی وطنیش افتخار می نمود. امثال خمینی کم نیستند که کمترین حسی نسبت به مادر میهن ندارند. پس از ۱۵ سال دوری از وطن ، تمام احساس خمینی این بود : “هیچ!”

افزون بر میهن دوست بودن ، محمد رضا پهلوی بسیار به دانش و  هنر و فرهنگ علاقه نشان می داد و  سیلی از هنرمندان مختلف در ایران متولد شدند؛ هزاران ایرانی هم با پول دولت بورسیه شدند و به بهترین دانشگاههای جهان رفتند.

دیگر خوبی شاه را شاید بتوان مدیریت سیاست خارجی موفقش دانست. او همزمان روابط خوبی با کل منطقه داشت. حتی زمانی که ذوب آهن را غرب از ایران دریغ کرد ، شاه با چرخشی بی تعصب آن را از دشمن دیرینه خود خرس شوروی خریداری نمود. سیاست خارجی محمد رضا شاه پهلوی از پدرش هم بهتر بود و شاید بتوان شاه را بهترین مدیر سیاست خارجی ایران تا به امروز دانست.

ثبات نسبی اقتصادی در طول دوران پر فراز و نشیب حکومت محمد رضاشاه پهلوی در برابر افتضاح ۳۷ ساله رژیم اسلامی هزاران بار بهتر است. اگرچه در دوره هایی از رژیم پهلوی هم بدلایل مختلف ، تورم و افزایش مرگبار نقدینگی را شاهد هستیم ولی رشد اقتصادی باعث آن بوده است و یک قانون اقتصادی است که با رشد بالای اقتصادی تورم اجتناب ناپذیر خواهد بود. قشر متوسط در طول دوران محمد رضاشاه برای اولین بار به رفاه و توان خرید بالایی دست یافت و جالب است که همین قشر متوسط بود که انقلاب کرد!

البته دوباره (برای کاهش فحاشی دوستان گرامی) صریحا اعلام می نمایم که روند غیر دموکراتیک اداره ایران بخصوص پس از مرداد ۱۳۳۲ هرگز مورد تایید نگارنده نمی باشد و ما تنها سعی داریم از بازگویی غیر منصفانه دو سریال درباره شاه انتقاد کنیم. شکی نیست که در بازگویی کارنامه شاه نباید حب و بغضها را وارد نمود. کاری که خیانت پیشگانی مانند خسرو معتضد هرگز رعایت نکرده اند. افرادی مانند معتضد با مکر و مغلطه سعی دارند خود را بیطرف جلوه دهند ، اما با شیطنت خوبیها و خدمات پهلوی را بسیار اندک جلوه داده اند.

جهان امروز جهان روشنگری و اطلاعات است

روشهای سنتی آخوند در تحریف و تخریب ایراندوستان و ملی گرایان امروز دیگر کاربردی ندارد. روزگاری آخوند ادعا می نمود که پیش از اسلام ایرانیان وحشی و عاری از علم و دانش بوده اند ولی با بازخوانی کتیبه ها و یافتن آثار بی نظیر معماری با هندسه و ریاضیات بی نظیر مشخص شد که ایرانیان پیش از اسلام بسیار پیشرفته و در هنر و علم از بهترینهای جهان بوده اند.

آخوند فریبکار امروز هم سعی دارد چهره شاهان  و خاندان پهلوی را کاملا سیاه و منفی جلوه دهد که هرگز موفق نخواهد بود. اینترنت و فضای باز اطلاعاتی امروز به هر کس امکان می دهد که بتواند درباره تاریخ و گذشته مطالعه نماید. دسترسی به تجربیات و علم تاریخ نویسان دیگر بسیار آسان است.

یکی از بهترین و مطمئن ترین و بیطرف ترین تاریخ نویسان معاصر دکتر عباس میلانی است که تمام سعی خود را بر بیطرفی در بازگویی تاریخ بسته است. او پس از پایان نگارش کتاب ارزشمند “نگاهی به شاه” ، نوع نگارش خویش را تایید نمی نماید و با خضوع  از محققین و تاریخ نویسان دعوت می نماید که به بایگانی بزرگ وی برای نگارش تاریخ از نگاهی متفاوت نسبت به نگاه خودش ، مراجعه نمایند.

وجدان بیدار مردم ونسل ها

نسل اول  انقلاب هنوز زنده اند. می توانیم خوبیها و بدیهای دوران پهلوی را از ایشان بپرسیم. در کوی و برزن می توانیم بیابیم رگه هایی از ادای احترام به رژیم سابق. اگر خوب مطلق نبوده است دست کم در برابر دوران ۳۷ ساله رژیم اسلامی تفاوت از فرش تا عرش است.

مردم ایران امروز مرتب زمزمه هایی از علاقه به آن دوران دارند. مردم ایران با وجود همه بغضهایشان از نظام پهلوی از آنها به نیکی یاد می کنند. این بسیار مهم است که مردمی که روزگاری می گفتند “مرگ بر شاه” امروز نامش را “خدا بیامرز ” گذاشته اند.

ترس رژیم اسلامی از این است که مردم ایران آشکارا اظهار علاقه به دوران پهلوی بنمایند. گهگاه حتی رگه هایی از ابراز علاقه به دوران شاه را می توان در برنامه های خود صدا و سیما هم دید. بسیاری از روحانیون غیر وابسته و جداشده از رژیم هم علاقه خود به دوران شاه را حتی پای منبرها ابراز کرده و می کنند.

چه چیزی بد تر از این برای خامنه ای و سلسله دزدان اسلامی که مردم پس از ۴ نسل از انقلاب هنوز به شاه ابراز علاقه می نمایند؟ ایا ابراز علاقه به دوران گذشته پس از ۴ دهه چیز کمی است؟ دست کم نشان می دهد که رژیم اسلامی چه کارنامه ی سیاهی دارد که پس از ۴ دهه تبلیغ و تحریف موفق نشده است نسلها را به خود علاقه مند نماید.

مردم کارنامه شاه و پدرش را در برابر کارنامه خمینی و خامنه ای قرار می دهند. برتری کارنامه خاندان پهلوی اظهر من الشمس است و حتی نیازی به مطالعه هم نیست! کافی است بپرسید چند بیکار و معتاد آن زمان داشتیم و چند بیکار و معتاد امروز؟ همین کافیست!

بقول محمّد مایلی کهن : عباس آقا هم می توانست در بین کشورهای خاورمیانه ، به ایران این گندی را بزند که خامنه ای زده است!

حسن روحانی و پاپ ، گرگهایی در پوست میش

دیدار روحانی و پاپ !

بعد از شنیدن خبر دیدار حسن روحانی با پاپ ، تصمیم به بازگو کردن حقایقی از دنیای مسیحیت گرفتم که شاید برای اکثریت مسیحیان افراطی که در اندیشه مال و مقام دنیوی هستند، خوشایند نباشد.ازسوی دیگر نزدیک به چهل سال است که ماهیت جنایتکارانه نظام جمهوری اسلامی بر همگان آشکار بوده و با روی کار آمدن حسن روحانی نه تنها تغییری در سیاستهای نقض حقوق بشر انجام نگرفته است،بلکه اوضاع از زمان احمدی نژاد هم، نگران کننده تر گزارش می شود.

حال سؤال اینجاست که آیا شخصیتی مذهبی در مقام پاپ از نظر شرعی می بایست با رئیس دولتی که به صراحت حقوق مردم خود را نقض میکند ، دیدار کرده و تلویحاً یک آخوند فریبکاری مانند روحانی و ارباش خامنه ای را تایید کند ؟ با توجه به نقض حقوق اقلیت مذهبی در ایران، آیا این دیدار میتواند نتایجی هم در بر داشته باشد!؟

امروزه تمام جهانیان از جنایات ولایت فقیه در این سالیان آگاهند. یکی از این جنایات و سرکوب ها علیه اقلیتهای مذهبی  انجام می پذیرد که مسیحیان ایران هم در این بین مورد آزار و اذیت نظام سرکوبگر قرار گرفتند. به واسطه حاکمیت ولایت فقیه در کشورمان، ایران رتبه پنجم درلیست سالانه کشورهای جفاکننده به مسیحیان و از نظر شمار اعدامها پس از چین مقام دوم را در جهان دارد.

درسال گذشته یک موسسه مذهبی به نام (اوپن دور) آماری از وضعیت اقلیتهای مذهبی منتشر کرد که در آن فهرست، ایران در جای هفتم و پس از سومالی، عراق، سوریه، افغانستان و سودان قرار گرفته است. گزارش این سازمان خیریه تعداد مسیحیان ایران را چهارصدوپنجاه هزار نفر عنوان کرده است هر چند تعداد دقیق مسیحیان ایران مشخص نیست.در بخش مربوط به ایران این موسسه مذهبی آمده است که “اسلام دین رسمی ایران است و قوانین بایستی در چارچوب قوانین اسلامی باشد. فقط ارمنیها و آشوریها اجازه دارند که مسیحی باشند؛ اگرچه با آنها هم به عنوان شهروند درجه دو رفتار می شود و هر مسلمانی که اسلام را ترک کند ‘کافر’ و در نتیجه ‘نجس’ محسوب میشود. کلسیاها زیر نظر هستند و اغلب مورد هجوم نیروهای امنیتی قرار میگیرند؛ در بسیاری از موارد زندانیان مورد آزار و اذیت فیزیکی و روانی قرار میگیرند و از جمله تهدید به اعدام می شوند. قانون اساسی جمهوری اسلامی، ایرانیان زرتشتی، کلیمی و مسیحی را تنها اقلیت های دینی اعلام کرده که در چارچوب قانون در انجام مراسم دینی خود آزادند. این اقلیتهای دینی در چارچوب قوانین کشور اجازه انجام مراسم دینی و مذهبی خود را دارند و در تناسب با جمعیتشان در کشور، دارای نماینده در مجلس شورای اسلامی هستند.اما در برابر آن سران جمهوری اسلامی و مراجع تقلید صراحتاً با برخورد جدی با مسیحیان تبشیری بویژه نوکیشان مسیحی تاکید دارند.برخی ازاین مقامات در گذشته مسیحیان تبشیری را جریانی “فاسد و منحرف” توصیف کردهاند.

دولت روحانی و سرکوب بیش از پیش نوکیشان

در دوسال ریاست جمهوری روحانی با بیش ازدو هزار اعدام و آمار بسیار بالای بازداشت روبرو بوده ایم که تعدادی از آنها از اقلیت های مذهبی بودند. مرداد سال نودوچهار در ادامه فشارها و آزار دگراندیشان در ایران تعدادی از نوکیشان مسیحی سرکوب و دست کم هشت تن از اعضای یک کلیسای خانگی در کرج توسط ماموران امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شدند. همچنین تیر ماه همین سال در زمینه نقض حقوق شهروندان مسیحی و بهخصوص نوکیشان مسیحی می توان به بازداشت حمید جلیلوند و بیش از ده روز بی خبری از وی اشاره کرد. بر اساس این گزارشها یکصدوهجده شهروند بازداشت شدند، یک مورد ضرب و شتم و صدها مورد افراد محروم شده از حقوق شهروندی خود هستند. همچنین برای چهارده نفر نیز پانصدوبیست وهشت ماه حبس تعزیری صادر شده است.

در این راستا و در طی یک سال گذشته یکصدوشصت گزارش از سوی نهادهای حقوق بشری به ثبت رسیده است. بر این اساس چهارصدوهفتادوهفت شهروند بازداشت شدند، چهارده مورد ضرب و شتم، نوزده مورد تفتیش منزل،دو مورد پلمپ اماکن مذهبی، شصت وپنج مورد ممانعت از فعالیت اقتصادی، پنجاه وسه مورد احضار به نهادهای امنیتی و قضایی و یازده مورد محرومیت از تحصیل گزارش شده است.یکصدوبیست ویک نفر از اقلیت های مذهبی از سوی نهادهای قضایی مجموعاً به نزدیک به سه هزار ماه حبس تعزیری، هفتصدویازده ماه حبس تعلیقی، چهارصدمیلیارد ریال جریمه نقدی و ضربات شلاق محکوم شدند. بنا بر گزارش «کمیته ماده هجده» در حال حاضر بیش از نودوسه تن از مسیحیان ایرانی به دلایل عقیدتی و فعالیتهای کلیسایی در زندانهای جمهوری اسلامی به سر میبرند.

حال با این وضع حقوق انسانی در ایران ، پاپ چه توصیه ای به حسن روحانی می تواند داشته باشد!؟آیا دیدار با رئیس جمهور نظامی که قتل ، زندان وشکنجه درآن به صورت غریزی شکل گرفته ، میتواند راه به جایی ببرد!؟ آیا دیدار شخص پاپ با روحانی ، مهر تائیدی بر اقدامات پلید رژیم ایران نمیتواند باشد!؟

اندکی از گذشته تاریک مسیحیت دوران سیاه اروپا

بعد از گذار اروپا از قرون وسطی، چهره مسیحیت رنگ و شکل دیگری گرفت .در آن زمان که افراطی گری در دین از یک طرف، ونقش آن درون حکومت ازطرف دیگر ،باعث شد تا مردم اروپا سالهای سال زیر هجوم سرکوب و کشتار کشیش ها و رهبران مذهبی باشند .سردمداران کلیسادر آن زمان با همه تاکید و اصراری که در انجیل برای عدم مقاومت حتی در برابر شریر دارد و پیروان خود را به بردباری و محبت به همنوع توصیه میکرد ، به سرکوب دانشمندان، روشنفکران و نابودی افکار مترقی همت گماشتند. با قدرت گرفتن مسیحیت و مداخله دین درسیاست به قدری جنایات و شکنجه روی داد که با خواندن آن عملکرد سخیفانه و بیرحمانه این رهبران، لرزه بر اندام انسان می افکند. (گری ولف)که از محققان اروپائی است درباره انواع شکنجهها مینویسد: «ماموران محاکمه تفتیش عقاید متهم را داغ میکردند،چنان آویزانش میکردند که اعضای بدنش از هم جدا میشد. با گازانبر،تکهتکه از گوشت تنش را میکندند.دستها و پاهای او را در گیره های آهنی مخصوصی چنان میفشردند تا استخوانهایش به صدا درمیآمد و میشکست به زیر ناخنهای متهم سوزن فرو میکردند… . وقتی متهم بر اثر شکنجه های فجیع نیمه جان میشد و برای خلاص از شر آن عذابها به هرچه که داوران محاکمه از او میخواستند اعتراف میکرد، تازه او را یک گناهکار پشیمان به حساب میآوردند.و تنها لطف مخصوصی که در حق او میکردند.این بود که قبل از آنکه او را در آتش بیاندازند خفه اش میکردند.»

« برعکس،هرگاه اعتراف نمیکرد او را به عنوان مرتدی که از کرده پشیمان نیست زنده زنده میسوزاندند و گاهی نیز چنانکه در مورد(وانینی) فیلسوف اروپائی ،زبان محکوم را میبریدند و در حضور خود او، زبانش را در آتش میانداختند و سپس خودش را میکشتند. » (ژوان آنتونیولورنت)که در اواخر قرن هیجدهم میلادی منشی محاکمه تفتیش عقاید در”مادرید”بوده است چنین مینویسد: «قلم من از شرح این صحنه های وحشتناک عاجز است. زیرا من چیزی سراغ ندارم که بقدر اینگونه رفتار قاضیان محکمه تفتیش عقاید،با روح احسان و رحم و شفقت عیسی مسیح که بارها در انجیل به آدمیان توصیه شده است مغایر باشد.او میگوید چون بر تعداد محکومان سوخته در آتش روزبروز افزوده میشد، حاکم سویل مجبور شد در خارج شهر در صحرایی بنام تابلادا یک کوره دائمی از سنگ بسازد که امروز بنام(کمادرو) باقی مانده است. روی چهار گوشه بام این کوره چهار مجسمه گچی بنام چهار پیغمبر افراشته بودند…. » دژخیمان محاکمه مقدس میکوشیدند تا مراسم اعدام محکوم را هرچه ممکن است دردناکتر و وحشتناکتر اجرا کنند. این جنایتها بود که موجی عظیم از دگر اندیشی  و حتی دشمنی با مذهب در اروپا خیزانید و عقاید دینی را در پهنه این قاره به نابودی رسانید و هرچیز را که رنگ و رویی از مذهب داشت را به ژرفای اقیانوس فراموشی سپرد.

توصیه ای به پاپ

هدف از مرور این تاریخ دردناک ، بازگو کردن عملکرد پاپ در دنیای امروزیست ، زیرا پاپ از تاریخ مسیحیت و پدید آمدن فاجعه ای به نام سیاست دینی و تفتیش عقاید به خوبی آگاه است. او می داند که امروزه درایران انسانهایی وجود دارند که به لحاظ اختلاف عقیده با خامنه ای مورد اذیت و آزار قرار گرفته اند. پاپ از وضعیت زندان و چوخه های اعدام جمهوری اسلامی به خوبی آگاه است و نمی تواند انکار کند و ای کاش که این حقایق جمهوری اسلامی را دست کم فاش کند.

شاید نیّت پاپ برای دیدار با روحانی ، تمایلات  او برای ترکیب کردن دوباره دین و سیاست است و مسیحیت را مانند قرون وسطی تجربه کند و یا جهان مسیحیت هم بار دیگر حکومت دینی را در سر می پروراند !؟ درمقابل حسن روحانی به چه علت و با چه سو نیتی حاضر است رهبر کاتولیک جهان را ملاقات کند!؟ آیا تمایل دارد تا با نزدیکی به پاپ ، مهر تاییدی بر زندانها و جوخه های اعدام نظامش بزند !؟دراین صورت نتیجه حاصل از این دیدار رابطه ای دوطرفه براساس مکر و حیله خواهد بود که چندان هم دور از ذهن نیست.

دیداری که با پرسش های بسیاری روبرو خواهد بود و از همه جهت ممکن است وضعیت حقوق اقلیت مذهبی کشورمان را به شدت تهدیدکرده و از این وضعی که شاهد آن هستیم ،وخیم تر شود. و از طرفی چهره واقعی پاپ و مانند او  را نزد جامعه مسیحیت و همچنین مردم ایران معلوم کند.

سکوت ملت ایران در برابر جنایات رژیم و فروپاشی کشور

شوربختانه ملت ما همواره ظالم پرور ظلم پذیر، و مظلوم آزار بوده است. ملت ما از گذشته تا کنون به دیکتاتوری خو گرفته، و آن را پذیرا شده است. درست مانند دانش آموزان مدارس که از رفتار ملایم و دموکراسی یک آموزگار و دبیر، طغیان گر شده، و کلاس را روی سر می گذارند در حالی که در برابر یک آموزشگر محکم و سختگیر نفس ها را در سینه حبس نموده و کمترین جنبش و هیاهویی از خود نشان نمی دهند.

انتقاد ما از پیشینیان

ما همواره از پیشینیان و نیاکان خود گله می کنیم و ایراد می گیریم که در برابر بیگانگان و متجاوزین به سرزمینمان مانند یورش تازیان، هجوم قوم مغول، تیمور گورکانی، نفوذ و سمپاشی آخوند بر فتحعلیشاه خردباخته و خرافاتی، و یورش آخوند در سال ۱۳۵۷ و مانند آن ایستادگی نکردند و مملکت را در دورانی گوناگون به دست دشمنانمان سپرده و آن را به ویرانی وچند پارگی کشاندند.

گرچه تا اندازه ای این گله و انتقادها وارد است ولی با توجه به این که در زمان های گذشته امکان تماس و ارتباط مردم در سراسر ایران بزرگ بسیار کم بود سطح آگاهی عمومی مردم ایران از مسائل سیاسی و موقعیت جهانی بسیار ناچیز، و در نتیجه به وجود آمدن اتحاد و همبستگی در میان مردم کمتر اتقاق می افتاد. زیرا در آن شرایط محدود، بدون رسانه عمومی و جدایی مردم ازیکدیگر، تنها تکیه نیاکان ما بر قدرت و تسلط یک حاکم و فرمانده مستبد و زورگو بود که مردم را مانند گله گوسفند به راه و برنامه های خواسته خود روانه کند.

بیگانگانی که بر ما حکومت کردند

سلطان محمود غزنوی بیگانه خردباخته ای بود که  از نیرو و سرمایه کشور ما مایه گذاشت، به هندوستان لشکر کشید و به قتل عام مردم پرداخت تا مذهب تسنن را در آن دیار رواج دهد.  شاه اسماعیل صفوی خرافاتی و خردباخته و جانشینانش با کشتار بی حد و حصر مردم در سراسر ایران بزرگ تلاش کردند تا مردم را از مذهب تشیع برکنار داشته و شیعه گری را در همه جا جایگزین نمایند. در جایی که شاه عباس بزرگ با آن که بیگانه ای بیش نبود ولیکن با درایت و اندیشمندی تمامیت ارضی ایران را حفظ نمود و ایران را در دوران خود به قدرت و شوکت رسانید. نادرشاه هم با وجود بیگانه بود بزرگترین خدمات را به این مرز و بوم نمود.

چه کسانی در این زمان قابل انتقادند؟

مسئولیت جامعه امروز و فردای ایران بر عهده جوانان است. زیرا از افراد سالمند و بازنشسته که دارای نیروی تن و روان اندکند نمی توان انتظار مبارزه و روبرویی با رژیم آدمخوار اسلامی را داشت. آنان می توانند تا اندازه ای راهنمای فکری جوانان باشند ولی این جوانانند که می توانند و باید سرنوشت کشور رادر دست خود گیرند.

امروزه با وجود اینترنت، تلویزیون و رادیو های بین المللی، فاکس، تلگراف، تلفن، رفت و آمدها میان کشورهای گوناگون جهان، بیشتر جوانان در هرگوشه ایران در جریان وضع سیاسی ایران و کشورهای دیگر قرار می گیرند و می توانند آگاهانه رژیم غیر انسانی اسلامی را از اسب قدرت به زیر کشیده و ما بیش از این شاهد جنایات گسترده رژیم و فروپاشی میهنمان نباشیم.

جوانان ما چه کار می کنند؟

شوربختانه، جوانان ما مسئولیت ملی و میهنی خود را فراموش کرده و تا کنون سوای ایراد گیری و انتقاد از دیگران و یا طفره رفتن، به کارها و سرگرمی های بیهوده پرداخته و یا آن که عمر با ارزش خود را در اعتیاد های گوناگون تلف می کنند. بدیهی است این جوانان قدرتمند ما اگر اندکی از فکر و اندیشه خود را برای مبارزه با این رژیم غیر مردمی صرف می کردند ما نمی بایست تا کنون اسیر این دیوان هرجایی باشیم و کشورمان این چنین راه فروپاشی و زوال را طی نماید.

بنابراین، ایراد گیری جوانان از پدران خود که در سال ۱۳۵۷ و  و همچنین ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ موجب روی کار آمدن آخوندها بر سر قدرت شدند گرچه منطقی است ولیکن چیزی از بار مسئولیت خودشان را نمی کاهد و همه گونه انتقاد بر آنان است که شماها از ۳۶ سال پیش و استیلای ملخ های آدمخوار رژیم اسلامی چه گامی را بر داشته اید؟!. چگونه با این گرگهای درنده مبارزه کرده اید؟، چند آخوند تبهکار را از منبر پایین کشیدید و زندگی را بر آنان سیاه ساختید؟!.

آیا جوانان ما تاکنون با این رژیم مبارزه کرده اند؟!.

آنچنان که همه می دانند این رژیم روز و شب مردم بیگناه و جوانان فعال ما را به شکنجه و دار می کشد، دکتر بختیار، فریدون فرخ زاد، و ستار بهشتی ما را با ساطور و دشنه و یا ضربه های گوناگون به خاک می کشاند. ریحانه جباری دختر بیگناه که مورد تجاوز یک دیو صفت اطلاعاتی قرار می گیرد به خواسته و توصیه آن وزارت خانه آخوندی با طرزی وحشیانه حلق آویز می شود و صدها نمونه دیگر…. آیا شماها سوای وقت تلف کردن و خود را سرگرم همه نوع اعتیاد، هنر دیگری از خود نشان دادید که حتی برای نمونه یک آخوند را به چوب دار بسته، و به خاک بکشانید تا رژیم به خود آید و اندکی از خونریزی و خودکامی خود بکاهد؟!.

اعتیاد جوانان:

۱- اعتیاد به مواد مخدر

آمار رسمی سال ۸۸ نشان می دهد که سن شروع اعتیاد، ۱۵ تا ۱۷سالگی بوده، و از آن سال تاکنون روزانه دست کم ۳۰۰ نوجوان وارد چرخه اعتیاد شدند.همچنین ۴۹ درصد از دانشجویان به مواد دخانی اعتیاد پیدا کرده و افراد به صورت جمعی و از روش‌های آسان‌تری برای استفاده از موادمخدر استفاده می‌کنند. هادی معتمدی در همایش مددکاری اجتماعی در حوزه کودکان، با اشاره به اینکه در سال‌های اخیر با دغدغه جدیدی به عنوان اعتیاد نوجوانان مواجه شده‌ایم، اظهار کرد: «درحوزه کاریمان بارها با کودکان هفت‌ و پنج ساله معتاد و حتی کودکانی که معتاد به دنیا آمده‌اند، روبه‌رو شده‌ایم..».

۲- اعتیاد به داروها

اعتیاد به داروهای مسکن و خواب‌آور خیلی جدی است. چندی پیش مرکز ملی مطالعات و درمان اعتیاد از افزایش اعتیاد به داروهای مسکن در جامعه و افزایش این نوع اعتیاد در بین اقشار مختلف جامعه ابراز نگرانی کرد. دکتر محسن وزیریان، رئیس اداره پیشگیری و درمان سوء مصرف مواد وزارت بهداشت: “در حال حاضر به‌دلیل نبود آموزش‌های لازم در کشور، اقشار مختلف جامعه از این موضوع بی اطلاع اند واین نوع اعتیاد را جدی نمی گیرند.

به گفته دکتر وزیریان، داروهای مسکن معمولی، داروهای خواب‌آور (گروه بنزود یا زپین‌ها مثل دیازپام، لورازپام و…) و همچنین مسکن هایی که در ترکیب آنها مواد مخدر وجود دارد مانند استامینوفن کدئین و اکسپکتورانت کدئین از جمله داروهایی هستند که در صورت مصرف خودسرانه و طولانی مدت منجر به اعتیاد افراد می شوند.

به گفته پژوهشگران مصرف داروهای مسکن و خواب‌آور دارای آثار و عوارض مخربی است که معمولا تا چند ساعت باقی می ماند. داروهای مسکن و خواب‌آور باعث تغییرات رفتاری یا روانی همچون سرخوشی مختصر، رفتار نامناسب .، پرخاشگری، اختلالات درکی، اختلال قضاوت، گیجی، رخوت، خواب آلودگی، شل شدن عضلات، بهم خوردن تعادل و اختلال عملکرد شغلی و اجتماعی می شوند.
همچنین مصرف طولانی داروهای مسکن و خواب‌آور عوارضی شامل افسردگی، سردرد، ناراحتی گوارشی، آسیب کبدی و اختلال حافظه درپی دارد. همچنین بر اساس تحقیقات به عمل آمده زنانی که به طور مداوم از داروی مسکن استامینوفن، بروفن و از این قبیل استفاده می‌کنند، دو برابر افراد معمولی در خطر ابتلا به فشار خون بالا هستند.

۳- اعتیاد به قلیان و مشروبات تقلبی

کشیدن قلیان و اعتیاد به مشروبات که عمومن تقلبی و مسموم کننده است، موجب می شود که جوانان مملکتمان دچار بیماری های مختلف جسمی و روانی شده، خرد و اندیشیدن خود را از دست می دهد. اینها برنامه ریزی رژیم ضد انسانی است که بر کشورمان حکومت می کند.

از آنچه گذشت:

جوانان ما از سه دهه پیش تا کنون، همواره اعتراض و انتقاد از پدران و مادران خود دارند که چرا با اندیشیدن نادرست و بی خردی خود موجب استیلای رژیم آدمخوار اسلامی بر مردم شدند و کشور را به ویرانی و عقب ماندگی کشاندند؟. گرچه اینگونه انتقادها و خرده گیری بر نیاکان ما هم که تلاش بیشتری نکردند تا از یورش تازیان، حمله سپاه جرار مغول و تیمور گورکانی، شکست افتضاح آمیز شاه سلطان حسین در برابر محمود افغان، نفوذ آخوندها بر فتحعلیشاه خردباخته و خرافاتی وارد است که در نتیجه در هر دوره شکست و ویرانی و تجزیه بخشی از خاکمان را سبب گردیدند.

ولی آیا در این دوران فطرت آخوندی، در دورانی که گروه بیشماری از فرزندان میهن مانند شاهپور بختیار، فریدون فرخ زاد، ستار بهشتی، و صدها هم میهن دیگر از سوی رژیم سلاخی شدند و در زندان ها به دختران و زنان کشورمان تجاوز نمودند و آنان را به دار آویختند، بر سر و چهره بانوان کشورمان در اصفهان و چند شهر دیگر اسید پاشیدند، و یابا چاقو و ساطور به جان زنان هم میهنمان در شهر آخوند زده جهرم افتاده، و آنان را مجروح و لت و پار ساختند، جوانان ایرانی چه کردند؟، و چه واکنشی نشان دادند؟!.
آیا جوانانی که بیش از ۶۷٪ نیروی فعال کشور را شامل می شوند و آینده و حال سرزمینمان بدانان تعلق دارد توانسته اند گامی استوار و سازنده در رویارویی و سرکوبی رژیم برداشته و رژیم خودکامه و یکه تاز بر سر جای خود نشانند؟!.

نکته پایانی:

به جای آن که جوانان غیور و نیرومند وکشورمان که مالک اصلی این سرزمینند دمار از روزگار آخوند فرومایه درآورده روز روشن را بر آنان شب تار کنند و آنچنان وحشت و ترس در وجودشان به وجود آورند که از ترس و وحشت خود و خانواده هایشان در گوشه و کنار پنهان و خود را زنده به گور سازند، با کمال سستی، بی ارادگی، این مسئولیت خطیر ملی و میهنی را فراموش کرده و خود را اسیر ودر بند اعتیاد به مواد مخدر، داروهای گوناگون مسکن و خواب آور، اعتیاد به نوشابه های مسموم کننده، کشیدن قلیان و مانند آن نموده، بی خبری، خواب رفتگی، بی عقلی، سستی، ناتوانی و دهها بیماری های گوناگون را برای خود به یغما آورده اند.
بی گمان همانگونه که ما از گذشتگان خود انتقاد داریم، در آینده و در شرح تاریخ کنونی، انتقاد و ایرادهای گوناگونی بر این جوانان به خواب رفته و بی تفاوت امروزی وارد خواهد شد.

دهه زجروخونین رژیم اسلامی

۳۸ سال پیش در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ خمینی دجال جنایتکار با یک عوامفریبی و وعده و وعید های بیشمار و دروغین وارد ایران شد و شوربختانه مورد استقبال پرشکوه ملت نا آگاه ما قرار گرفت . خمینی از ده روز آغاز ورود خود به ایران تا ۲۲ بهمن همان سال را دهه فجر نامید.که در حقیقت دهه زجر وخونین ملت ما بود.  از تاریخ ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ خلافت و دیکتاتوری خود را برموج خون و  پیکر متلاشی شده بیگناهان بنا نهاد.

دهه زجر خمینی  با دشنام و بدگویی، تهدید، دستگیری، شکنجه، و اعدام افراد ارتشی، سیاسی، و غیر سیاسی همراه بود، ولی بازهم ما درسی نگرفتیم و از خواب غفلت بیدار نشدیم. تا آنجا که گوسفند وار, به صف ایستادیم و در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸، سند سرسپردگی، نوکری، و بدبختی خود را امضاء کردیم، ولایت، سروری، و آقایی روضه خوان ۵ تومانی را پذیرا شدیم. ولایتی که نشان می داد، ما ملت نادان، گنگ، و عقب مانده ایم و نیاز به یک سرپرست و قیم داریم.

سکوت ما، تسلیم پذیری و بردگی ما

در روزهای نخست ده فجر، سکوت ما به آخوند قدرت داد که رفته رفته دامنه زورگویی و تجاوز خود را ادامه داده، و ده روز فجر خود را به سه دهه زجر وخونین ما مردم گسترش بخشد. در آغاز، سلحشوران ارتش ما را به جوخه اعدام سپردند، ساکت ماندیم. با بیرون کردن استادان ارجمند و بلند پایه دانشگاهها و فرهنگ ما را به لجن کشیدند، حرفی نزدیم.

 اعدام های گسترده و پیاپی

وزیر فرهیخته و گرانمایه فرهنگمان، دکتر فرخ رو پارسا, و مهندس عبدالله ریاضی پدر صنعت و تکنولوژی  را اعدام کردند، دم بر نیاوردیم. بر سر زنان، نیمی از جامعه ما گونی و لچک سیاه پوشاندند، بازهم در سکوت ماندیم. در سال ۶۷ چندین هزار از جوانان ما را وحشیانه درون زندان ها به دار کشیدند، آه از نهادمان بر نیامد.

چوب های دار را در هر گوشه و کنار کشور به پا کردند و فرزندان میهن را به بهانه دروغین قاچاق، دزدی، و اهانت به آخوند متجاوز بیگانه پرست اعدام کردند، ایستادیم و تماشا کردیم، و شاید هم با مزدوران و نوکران رژیم هم آواز شدیم. گروه اوباش و مزدور رژیم، از بام تا شام به هم میهنان ما در کوچه و خیابان، و در خانه هایشان وحشیانه یورش بردند، آنان را دستگیر، شکنجه تجاوز و اعدام کردند، ما بازهم در سکوت ماندیم…

مشکل هم میهنان، مشکل ما نیست!

در هربرخورد و عملکرد ضد مردمی ویا بی خردانه رژیم و مزدورانش، خود را کنار کشیدیم، زیرا خود را در جریان سیل و معرض خطر ندیدیم. سهم دریای خزر ما را به یغما فروختند، آن را از خود ندانستیم. دریاچه ارومیه امان را خشکاندند، بازهم با پوزخند آن را نادیده گرفتیم. فرهنگ، تاریخ، و آیین ما را به بازی گرفتند. از خود واکنشی نشان ندادیم. پول و ثروت مملکت و حق فرزندان محروم و حتی آیندگان این کشور را دزدیدند، در حساب های شخصی اشان در کشورهای دیگر ذخیره نمودند، ولی آفتابه دزدان را اعدام کردند، دیدیم، شنیدیم، ولی بدان اعتنایی نکردیم. هنگامی که کردستان ویا تبریز به پا خاستند، دیگر استان های ایران از خود جنبشی نشان ندادند. زمانی که شیراز ویا بلوچستان اعتراضی داشت و در برابر رژیم جنبهه گیری نمود، دیگر نقاط ایران را خواب سنگین فرابرد.

آیا دیگر وقت بیدار شدن نیست؟

گویا خواب سنگینی داشته ایم، خوابی که نزدیک به ۳۸ سال به درازا کشید. با این خواب غفلت و نادانی ما، رژیم اشغالگر بیگانه، هر لحظه و هر آن، به غارتگری خود پرداخته، و همچنان مانند موریانه تار و پود این کشور رامی خورد و نابود می سازد. بنابراین، اکنون زمانی است که از خواب گران خود بیدارشویم و پای دشمن را از چپاولگری کوتاه کنیم. اگر امروز که بسیار دیر شده، این کار را انجام ندهیم، فردا خیلی خیلی دیر است و ما سند بندگی و بردگی خود را امضاء نموده، و حلقه دار را به گردن خود آویخته ایم.

راههای چالش و مبارزه چیست؟

هر کس، هرجا، و در هرمقام، باید بادشمن ستمگر، به راههای گوناگون، مبارزه کند. راه به خصوصی را نمی توان پیشنهاد نمود. راههای عمومی که همه می توانند بدان عمل کنند، از این گونه اند:

۱- مبارزه منفی-

یکی از بهترین و کاربردترین شیوه های مبارزه با خودکامگان، مبارزه منفی است. شرکت نکردن در مجالس آخوند، نگاه ننمودن به برنامه های تلویزیون و گوش ندادن به رادیوهای رژیم، و نخریدن جنس و کالایی که رژیم مستقیماً در آن دست داشته است.

۲- بر خورد با طرفداران رژیم- 

با حامیان رژیم، آنان که سر سپرده و مزدورند، باید روش های مبارزه ای و زیان وارد کردن در پیش گرفت. زیرا انان با حرف و گفتگو دست از خیانت خود بر نمی دارند. ولی با امت خردباخته و فریب خورده، باید به بحث و گفتگو نشست. چنانچه نتیجه نداند، باید روش منفی مبارزه با آنان را برگزید، و از هرگونه تماس و معاشرت با آنان خودداری نمود. برای نمونه باید گفت که نگارنده هرگونه ارتباط و معاشرت خود رابا بستگان نزدیک خودم که طرفدار رژیم مانده اند، به کلی گسستم و قطع رابطه نمودم.

۳- کارشکنی در کارها-

یکی دیگر از راههای مبارزه با رژیم، کار شکنی و سنگ اندازی در کارها می باشد. هرفرد باید در کار خود آنچان سستی و وقفه به وجود آورد که نا به سامانی و نا همآهنگی در همه ارکان کشور به وجود آمده، و آخوند به وحشت افتد.

۴- مبارزه مستقیم-

آنهایی که در سیستم هستند به ویژه در ارتش، سپاه، و بسیج، و هویت ایرانی و نشانه ای از انسانیت و آزادگی در آنان هست، باید به راههای گوناگون به مبارزه با رژیم پردازند. گروگان گیری، اعدام انقلابی، ایجاد وحشت و ترس در مکان های دکانداری آخوند مانند مسجد، حسینه، نماز جمعه، و نمونه های دیگری که برایشان امکان پذیر است.

۵- نامه نگاری و شکایت به سازمان های بین المللی-

هرایرانی که دست بر قلم دارد و می تواند نامه ای بنویسد، به ویژه ایرانیان برون از کشور، باید به سازمان های بین المللی، سفارت خانه های دولت های در ارتباط با ایران، نامه های روشنگری، اطلاعاتی و اعتراضی ولو به فارسی، بنویسند و ظلم و ستم و بیگانگی رژیم ضد مردمی ایران را یاد آور شوند.

۶- اتحاد و همبستگی ملی-

مهم ترین بخش مبارزه، با هم بودن و به هم آمدن نیروهای مردمی است. همه گروهها و فعالان سیاسی باید دست از تکروی خود بردارند، و با گروههای دیگر و مردم ایران، یک اتحاد و همبستگی ملی به وجود آورند. این اتحاد می تواند هر رژیم کشتارگری را به سایه کشانده و از پای در آورد. ما باید مانند مردم مصر، هر نابه سامانی و نادرستی می بینیم در خیابان ها و میدان های شهر به اعتراض به دور هم جمع شویم. مبارزه و در تنگنا قرار دادن رژیم کشتارگر را باید از مردم سوریه یاد بگیریم. آیا ما از آنان کمتریم؟!.

نکته پایانی:

اکنون بیش از سه دهه است که بر اثر کوتاهی و بی تفاوتی، ما، رژیم بیگانه پرست و ضد مردمی حاکم بر ایران روز به روز قوی تر شده، و با چنگال های زشت و نازیبای خود، گلوی مردم بیگناه و در بند ایران را می فشارد. اگر زود نجنبیم و با یک همگرایی و اتحاد ملی سر این مار گزنده را به سنگ نکوبیم، باید در انتظار روزهای بسیار شوم آینده باشیم. باید بردگی و سرسپردگی خود را برای چند دهه دیگر و ولایت و سروری آخوند را بر خود بپذیریم.